1Անզգամն ասեց իր սրտումը՝ թէ Աստուած չկայ. նորանք ապականուեցան եւ գարշելի անօրէնութիւն արին. ոչ ով չկայ որ բարին անէ։ 2Աստուած երկնքիցը մտիկ է անում մարդկանց որդիների վերայ, որ տեսնէ թէ կլինի՞ արդեօք մէկ իմաստուն՝ որ Աստուծուն խնդրէ։ 3Ամենքը ետ քաշուեցան եւ միասին անպիտանացան, բարի գործող չկայ, մէկն էլ չկայ։ 4Մի՞թէ չեն իմանում անօրէնութիւն գործողները, որ իմ ժողովուրդն ուտում են ինչպէս որ հացը կուտեն, եւ Աստուծուն չեն կանչում։ 5Այնտեղ վախենում են վախով՝ ուր որ վախ չկայ, որովհետեւ Աստուած քեզ պատողների ոսկորները ցրվում է. դու ամօթ ես անում նորանց. որովհետեւ Աստուած դէն է գցում նորանց։ 6Ո՜հ թէ Սիօնիցը գար Իսրայելի փրկութիւնը. երբոր Աստուած իր ժողովրդի գերութիւնը դարձնէ, այն ժամանակ Յակոբը կցնծայ ու Իսրայէլն ուրախ կլինի։
