681
Դու գիտակցաբար մահվան գնացիր`
1. Դու գիտակցաբար մահվան գնացիր`
Տառապանքներիդ տեղյակ լինելով:
Խոր վերքերի մեջ Դու լուռ մնացիր`
Քո ծանր խաչը սիրով տանելով:
Թվում է` ձայնդ է հասնում ականջիս,
Երբ որ գամում են Քո սուրբ ձեռքերը,
Կարծես ասում ես. «Ակա՛նջ դիր կանչիս
Ու գնահատի՛ր իմ այս վերքերը»:
Ինչպե՞ս կարող եմ, Տե՛րս, մոռանալ
Տառապանքներդ ու տանջանքներդ,
Հոգիս իմ ներսում սկսում է լալ,
Երբ միտք եմ բերում գամված ձեռքերդ:
2. Դեմքդ եմ տեսնում` արյան մեջ կորած,
Քո Հոգով օծված հոգուս աչքերով,
Տեսնում եմ նաև կողդ խոշտանգված,
Եվ սուրբ գլուխդ` պատված վերքերով:
